Skip to content

Mes: Xuño 2012

Manuel de Saíme

Manuel de Saíme naceu cun só rin.
Non o soubo até que  -cando estaba no cuartel – tivo que ingresar por urxencias para se operar de apendicite. Foi entón que detectaron esa anomalía, aínda que tamén se falou dunha extracción para transplantar á filla do coronel.

Manuel de Saíme leva vinte e sete anos traballando na construción e gusta moito das estatísticas: é o traballador máis antigo da empresa, o que ten feito máis horas de traballo.  Conta con orgullo que se se puideren colocar sobre o chan todas as placas de formigón que botou, todas as paredes que revocou, todos os tellados que leva cuberto durante este tempo, enchería cen mil metros cadrados de cemento e tella. Dez hectáreas, a mesma superficie na que seu pai mantiña oito  vacas e cinco fillos, e seu avó cinco vacas e oito fillos. Se o fixer, pensa ás veces, hoxe non estaría todo entupido de silvas e as terras abandonadas, naquela aldea alá na Codeseira da Quintá, onde xa non fica ninguén, só o cemiterio como testemuña calada da presenza humana naquelas terras que outrora foron fecundas cortiñas.

Tamén ten anotado nun caderno a cantidade de puntas cravadas nos pés e as marteladas dadas nos dedos.

Manuel de Saíme ten  corenta e oito anos e dous fillos que tamén traballan na construción, “facendo casas”, como gusta de dicir o pai.
O máis novo leva as contas e cando, as máis das veces, non ten contas que botar, traballa de electricista na empresa do pai.
Manuel de Saíme é o dono e o accionista único da empresa en que traballa el e os dous fillos. Unha empresa de tres traballadores, MdS, albanelaría en xeral, como lembra o rótulo azul da furgoneta que conduce o fillo máis vello e que pregoa a profesión por onde quer que vai. Ten espazo propio en internet e acode  ás feiras de construción.

Cando vai no seu coche por pistas mal asfaltadas ou camiños cubertos de lama recoñece as casas que el construíu. Ás veces detense a falar, demoradamente, cos propietarios.
– Que ben construída está a casa.
– Home claro, e ti que querías arranxar a vella. Non, home non, non hai como o novo.

Hoxe Manuel de Saíme caeu desde unha estada sobre unha morea de táboas e sacos baleiros de cemento. Recolleuno unha ambulancia, medio vivo. Operárono de urxencia.
Cando abriu os ollos soubo que lle tiveran que transplantar un rin, que o golpe estragara totalmente o único que tiña.

Eu isto seino porque estaba aquí, na cama do lado, cando mandou chamar o notario e lle contou que  levaba prestado un rin do seu fillo André de Saíme e que lle parecía cousa natural que os fillos herden o que lles corresponde dos pais  e que el non quería levar para o outro mundo o que non era seu.

Nesta floresta posmoderna

Nesta floresta posmoderna que ansiosamente
poboamos, afoutos vasalos do plenilunio
e dos dogmas da noite,
botámonos ao camiño cegados pola luz efémera
que abrolla na alba, atravesadas as nosas mans
cos cravos opresores do amencer inalcanzábel.
Como custa resgardar a orixe,
recuperar a chave da harmonía con quen se arrastra sobre a terra,
sufocado polo peso esmagador dos enganos que preceden.
Matamos por comer, marcando o territorio
coa ollada que se esvae antes de sucumbir
perante o trauma do propio pavor
que, subitamente, foxe cara a ningures.
E aí continuamos.

Só a ausencia nos priva de avanzar

Asperxe  hoxe o teu ollar un  magoar silente
que empece o ánimo e derrama tristura
sobre a friaxe da dor aínda fresca;
sabes que só a ausencia nos priva de avanzar,
tanto é o tempo que levamos morando
nas galerías da inquietude,
tanto, a nos deixar amedrontar
polo asubío do vento, compañeiro
desvairado que derruba a lona
do pavillón da razón esvaecente.

Mais aínda hai bandeiras que seguir,
e restan os soños todos por abrazar,
antes de partirmos -de mans dadas- na procura
dos ausentes que xacen no bosco
da insolencia  e do desprezo.
Apañaremos, para as sementarmos,
á toa, sob as pedras do camiño,
palabras de amor e lealdade,
bencidas con hisopos de promesa e compromiso.
E agromarán.
Daquela retornaremos.