Skip to content

Mes: Marzo 2011

O Estado laico como garante de liberdade relixiosa

A Consellaría de Educación acaba anular a decisión de expulsar durante uns día unha nena dun colexio de Arteixo por “defecto de forma” do expediente sancionador. Sorprende tanta hipocrisía nunha administración que homologa como horas de formación para o profesorado o tempo de asistencia a unha misa! !

Mais non é o meu propósito comentar o caso de Arteixo, que xa foi obxecto de análise nestas mesmas páxinas con argumentos que comparto, dado que o problema subxacente non é o uso dun ou doutro símbolo relixioso no ámbito escolar (esta é só a parte visíbel do asunto): o problema é a presenza permanente da relixión no sistema educativo.

Na miña opinión, se non queremos que o debate se centre  no simbólico en vez de no real, casos como o de Arteixo deberían servir para retomarmos o tema da separación efectiva dos poderes civil e relixioso, especialmente no sistema educativo. Se aspiramos a un sistema educativo, ou o que é o mesmo, a unha sociedade, respectuosa cos dereitos individuais, (sen esquecermos  a importancia do elemento relixioso na conformación da nosa identidade social), temos que considerar que o ensino confesional da relixión non pode ter cabida no sistema escolar, sen que isto supoña ningunha privación do dereito a practicar a relixión que cada quen desexar.

Entender os clásicos

Son ben consciente, como seguramente o somos todos e todas,  de que a nosa xenealoxía cultural se fundamenta, mais non en exclusiva,  no papel que a relixión e a súa simboloxía desempeñou ao longo do tempo e a forte presenza que segue tendo na actualidade, até o punto de mesmo seren as festas relixiosas as que configuran o calendario laboral, o escolar e o noso tempo de lecer.

Doutra parte, son moitos os argumentos que se poden dar en contra da inclusión de aulas  de relixión confesional no sistema educativo sen  por iso sermos uns ignorantes á hora de entender o protagonismo da materia relixiosa na nosa cultura, mais parece oportuno reclamarmos, unha vez máis, un sistema educativo laico onde o fenómeno relixioso teña cabida curricular  na área que se determine.

Sabemos que non se pode entender a Castelao, ou a Tiziano,  á marxe dun certo grao de coñecemento de cultura relixiosa. Iso é certo, mais non é necesario que ese coñecemento sexa confesional. Senón, pola mesma lóxica, para entendermos a cultura exipcia deberíamos profesar a fe de Osiris;  para entendermos os Xogos Olímpicos facer votos aos deuses gregos.

Desde a miña experiencia podo asegurar que non comprenden mellor a Demanda do Santo Graal, ou as Cantigas de Santa María, ou Na Noite Estrelecida ou calquera outra obra en que o fondo cultural relixioso estea presente, o alumnado  que ten aulas  de relixión que aquel que non as ten.

O resto do artigo no Terra e Tempo

Abalar e Flocos.tv

A Consellaría de Educación está a pór en marcha o proxecto Abalar, unha iniciativa que, entre outros obxectivos , pretende ” maximizar o aproveitamento dos recursos” e acadar “o aproveitamento efectivo dos contidos dixitais
Da improvisación con que se está a levar a implantación deste proxecto xa se ten falado moito, así como da falta de perspectivas didácticas e pedagóxicas que o orientan e que ceden o seu espazo ao equipamento en infraestruturas, moito máis rendíbel.

Esta  carencia de perspectivas mesmo se fixo máis evidente estes días, cando, nun momento en que se aduce a necesidade de aforro como unha xustificación para recortar prestacións do sistema, se entregan sen problema, millóns de euros a multinacionais do software  para traducir os interfaces dos seus programas a galego tendo, como temos, software coas mesmas prestacións libre e en galego ou, cousa aínda máis chamativa, nen siquera se traducen os ODE (obxectos dixitais educativos) que figuran no espazo Abalar. Sabe a Consellaría de Educación da existencia en Extremadura ou en Castilla-La Mancha de ferramentas como Cuadernia ou Constructor, postas a disposición de toda a comunidade educativa para a creación e difusión de materiais educativos dixitais?

A abundancia de recursos dixitais en galego non é moita e en todo caso non é suficiente para desenvolver os contidos curriculares que os centros educativos han de levar a cabo.

Flocos.tv, viña ocupando para moitos e moitas docentes un espazo único para a presentación ao alumnado de contidos educativos, creativos ou documentais, que agora fica baleiro. E fica baleiro non por falta de usuarios ou por ofrecer recursos inadecuados.  Mais ben fica baleiro por esa constante e ben planificada actitude da Xunta de Galicia, neste caso a través da Consellaría de Cultura, de fechar todos os espazos posíbeis para que a nosa lingua e a nosa cultura, xa non digo que medren senón, simplemente, para que non se asfixien.

Abalar. Haberá que abalar as conciencias dos nosos gobernantes até conseguir que Flocos.tv poda estar de novo presente nas aulas porque os nosos alumnos e as nosas alumnas teñen dereito a coñecer, e a valorar, materiais de valor educativo contrastado e que en moitos casos foron realizados con fondos da propia Consellaría que agora, como Cronos, devora os seus propios fillos.