Skip to content

Mes: Febreiro 2017

Se eu puder elexer o meu oficio

Se eu puder elexer o meu oficio
para con el gañar a vida, como se di,  honradamente,
gostaría ser destilador de palabras.

Das que pronuncias a diario, cando te desapegas
do sono que aínda envolve o mundo,
e das que soñas e resgardas no máis íntimo,
ocultas detrás de toda a nudez.

Meteríaas de unha en unha no alambique
para as desfacer, a lume lento, até transpiraren
de vez a resina vaporosa de cada significado.

Ou faría combinados, palabras simples
que derivarían en ordenadísimos compostos
de sabor a vida e a pan de trigo.

Se cadra así, simples alambiqueiro,
podía un día chegar a descifrar os obscuros
vocábulos que, ao comezo de todo, arrumaron o caos
en estáticas estantes de silencio.

 

(De A palabra do día)

Intermitentemente

Suportas,
cercidas sobre a pel,
cicatrices de amizade inveterada,
arraigada intermitentemente na insistencia
do espazo que te abraza.

Acorda.
Considera a casa desladrillada,
reincidencia teimosa, obstinada,
que revalida o almofadado sofá, a porta, as xanelas
por onde o rumor avanza.

Complicadamente
encurvada xace a estancia atrapallada,
áurea ratoeira apouquentada
na que se esvai a tarde
e cala.

Espontaneidade cega de promesa afiada.

Esperta.
Agora non chove.

Rosalía, mitificar para que non moleste

Hai algún tempo, penso que 1980, o cinema contounos unha historia ambientada no Kalahari e titulada Os deuses debe estar loucos, ou tolos, ou malucos, como queiramos.

Todas e todos lembramos.
Algo parecido está a pasar con Rosalía e o avión noruegués.

Ninguén vai ver a cauda do avión a 10.000, ou os que sexan, metros de altura. Desde as terminais dos aeroportos nada se ve para fóra, nen o avión nen a cauda. A megafonía, se a hai, nada di.

Mais celebramos. Agora Rosalía xa é UNIVERSAL. Porque vai polo ar e volta polo vento.
Celebramos ter un AEROPUERTO Rosalía de Castro.

Agasallámonos co centenario dunha estatua.

Poñemos cancelos ás agras.

Mais non vin en ningures que aumentase a leitura e o coñecemento de Cantares ou Follas Novas. E aínda máis. Disque en máis do 70% dos fogares galegos non existe ningún libro, ningunha obra, de Rosalía.

Non sei se é verdade. Pero seguimos engordando o mito, porque o mito non molesta.

E os deuses …, si, deben estar tolos.