Skip to content

Mes: Maio 2012

Prezada Arabela,

Prezada Arabela,
os estalotes están de garda na fervenza das Hortas
e o Saíme asolaga os prados de Remesil e de Trasbar,
arrastrando a memoria á barranqueira.
Lamento inmenso que iso che acontecer,
mais xa era presentimento cando
-nas tardes de dor e apatía,
pasabamos horas a vermos caer a auga
até esquecer, lembras?
E entón, os dedos a destilar licor de dixitalina
que esvaía todos os pálpitos
dos nosos ansiosos corazóns.
Entristece que non che dixer nada,
finxindo, fuxindo, cunha frieza que incomoda.
Nunca pensei que for con Briseida,
tan atenta que viña a nos visitar;
certamente eu sempre imaxinei que gustaba de ti,
que máis ninguén lle interesaba.
Xa ves …
E como o tomou Candea?

(Cartas a Arabela, fragmentos)

É difícil desandar a rota da rotina

É difícil desandar a rota da rotina
grampada con aceiro nos pregues da memoria;
desaloxar séculos de silencio,
a nos ocuparen a voz
só polo pracer de nos privaren
do clamor da existencia.
É custoso andar, día a día, ao lado de quen
-por máis que sorría- te aborrece,
e apaga as pegadas invisíbeis do retorno,
rumor de palabras infecundas
apegadas como liquens ás pedras do camiño.
É difícil,
-mais posíbel-,
reverter a rota da rotina.

Formiga a gozar golosa a delicia do néctar

Formiga a gozar golosa a delicia do néctar.
Ventisca repentina
arrebata as pétalas da flor dunha camelia,
perfume da auga do regueiro
derradeiro suco húmido do planeta.
Imprudente tripulante solitaria surfeando en barca de veludo.
Aproa, miña amiga, para este porto,
ou a maré ficará ausente,
e eu náufrago en ti,
formiga fóra do carreiro.

Gostaría escribir a letra dunha canción

Gostaría escribir a letra dunha canción
para ti lle compores a música,
(ou a cantares cando as sombras cinxan
o silencio en que desmaia a resistencia,
cando a calma abrace a soedade sen fin
que as chagas da realidade supuran).
E se ti non a quixeres cantar,
nen debuxar no pentagrama do tempo
as notas precisas, escribiría
outra letra ou soarían, sen ornatos,
as palabras que o pasar do vento
roza para as tornar estribillo que diga:
Saltaremos todos os valados,
removeremos todas as augas estanquías
e seremos canto antigo que perdura.

… e eu espero

Agardo no portal a que chegue o cerralleiro.
Vinte minutos“, foi o que me dixeron.

En fronte, no terreo que se estende aquén do aparcadoiro,
unha operaria vai, e volta, detrás dun cortador de relva,
ceifando as bágoas deitadas na estación da inocencia.
Vertixe de autocarros catarrosos na rotonda;
e o ámbar que atrapa o segredo dos teu ollos,
aroma de clorofila por onde transita a luz.
Semáforo.
Ruído cru dun martelo mecánico que perfura toda ilusión.
Laranxa.
Silencio finxido resgado polo cantar de melros
que voan dos sabugueiros até ás antenas TDT.
Vermello de ira e carraxe.
Fragrancias de piñas e piñeiros
impregnan grosas  pingas de choiva a caeren no asfalto.
As moscas pousan, por centos, na espiña dunha sardiña
roubada por un gato -supoño- do contedor.
… e eu espero, na certeza de seres a única porta.