Categoría: Hospitalaria

Para Marinha, nesta ribeira de Oza. Onte reingresou Antonio, o doente que xa estivera no cuarto vinte e nove e non paraba de chamar por Lola e por Adela e por Manuel, nomes que desta volta esqueceu. Toda a noite, máis de vinte veces cada hora,  unha única voz resoa, agora desde o cuarto vinte…

Levo, feitos hoxe, trinta días neste hospital, sen contar os outros vinte que antes, por motivo similar, xa estivera. Total cincuenta días. Cento cincuenta turnos. Máis de doce ducias de comidas. Case tres centos de pastillas da máis variada cor, forma e tamaño. Non sei cantas pinchadas en cada brazo. Trinta grampas que o corte…

Aparentaba, en anos,  uns sesenta e tantos. Chegou e sentou nun dos bancos situado ao lado da xanela que dá para a ría, na sala de estar, xusto ao lado dos elevadores, aquí na parte nova desde onde se pode ver todo o servizo de urxencias. Traía na man un deses xornais de distribución gratuíta…

No punto de control as enfermeiras cargan botes e bolsas de medicamentos. Antipiréticos e antibióticos , axentes antimicrobianos dispostos a circular por esas vías que as veas con dificultade soportan pois parece ser que as novas normativas obrigan a pinchar os pacientes cada vez con máis frecuencia, tan ruín é a mercadoría. Algunhas ollan fixamente…

Fóra, a tarde érguese sobre a ría e as nubes, cor cristal, avanzan en figuras nunca vistas. Na sala de estar doentes remata unha partida de tute e uns adolescentes xogan cos telemóbeis, mentres unha rapazola, que allea os acompaña, saborea un chupa-chups. Serios un home e unha muller, cuarenta ben cumpridos, comentan as noticias…

Un ai! sostido, nota infinita, enche o cuarto dezaoito, andar once. É Alberte, un home forte, que até agora nunca deste xeito exteriorizara a dor. Mans deformes, mordidas por centenares de golpes nas Canarias, ou en Benidorm. Mesmo traballou na construción, como albanel, deste cuarto en que agora permanece. Lémbrao ben. Outro ai!, outra queixa,…

Desde a cama vexo o despacho dos médicos, e cando a porta está aberta, as mesas, expedientes, computadores e mesmo un cadro en que están anotados, supoño, casos clínicos problemáticos, ao modo como as series de TV mostran o traballo hospitalario. Neste espazo é onde informan, tres veces por semana, os familiares da evolución dos doentes.…

Bon día, son a barbeira e veño para o rasurar. Mochila ao lombo onde leva o instrumental, pelo moi curto, ollos azuis, vestida de chándal que, na súa frouxidade, apenas consegue disimular a acumulación de carnes en partes que noutrora, anos atrás, máis tersas, sen dúbida, se mostraron e, quen sabe, que desexos provocaron en…

Ao fondo do corredor hai unha sala con amplos vidrais sobre a ría onde os doentes poden, non sempre as do día,  ler as noticias que a prensa ofrece, ou xogar ás cartas, como fan os da 1128, enganchados en interminábeis partidas. Conversas con familiares ou amigos animan a sala e fan que o tempo…