Bonjour Tristesse

Rostos expectantes esculcan o mar na prucura da miraxe que derrúa todas as desgrazas; lembranzas apresadas a xurdiren da mesma area en que agora xaces, inerte rastro de salgada face que avivece a memoria daquel tempo e desta praia, cando sobre ela, nunha soa ollada, confluímos; ollar de ollares  roto …

Continue reading

Meu capitán,

Meu capitán, a tarde despéñase no barranco do solpor. Abandonamos a tarde, meu capitán, ou zozobramos nela? Chegan cantos do mar, algarabía de alcatraces, destemidos intérpretes da danza do naufraxio absoluto. Retornan os brados ululantes da terra, memoria do raposo, golpe mortal que nos atrapa no pasadoiro do tempo. Cando …

Continue reading

Soños distantes

Soñamos sen fin soños alleos habitados coa certeza non rememorada do vivido enteiramente; no son dos sinos que baten insistentes esperando o día, reside o noso desconforto; nos vidros da xanela, quebrados polo estrondo da dúbida de non sabermos; e no tren, esa frecha que nos fere de futuro, defendido …

Continue reading

A ideoloxía da austeridade

Nestes días está tendo unha grande divulgación, sobre todo a través das redes sociais, un documental titulado A doutrina do choque. O auxe do capitalismo do desastre, baseado nun libro de Naomi Klein. Pode verse subtitulado en lingua galega, norma gráfica portuguesa, contrariamente ao que dá a entender o Facebook …

Continue reading

Amañece

Amañece. O sol, aínda pálido, espreguiza a derradeira néboa, aroma de noite finxida no desamparo impostor. E o orballo que cada día cae sobre a consciencia até a arrefriar. As pisadas da noite, amortecidas polo piar dos paxaros, ecoan sobre as lousas da cidade transportando a memoria de conversas nunca …

Continue reading

Dúbida

Sei que transitamos a viaxe do regreso inexistente. Sei, infelizmente, que nunca cos meus ollos voltarei a contemplarte, cando só a ausencia me fale de ti, e se apague a memoria que gardo do teu corpo. Sei, para meu pesar, que non hai vida após a morte, que non existe …

Continue reading

Que cultura nos agarda?

Coñezo, neste cinco de xaneiro, dúas novas ben diferentes: a morte de Isaac Díaz Pardo e a remodelación do Goberno Galego que leva á máis alta responsabilidade na dirección da política cultural de Galiza a Anxo Lorenzo, até agora Secretario Xeral de Política Lingüística. Sabemos que a  política lingüística neste …

Continue reading

Tres tempos

 Foi Na infancia, miña avoa, perante unha situación incomprendida, tiña por costume aseverar para a ela se referir – Neno, ti aínda á curuxa o cu lle tes por ver. María, muller analfabeta de letras, douta nas reviravoltas da vida, que sen ser avoa tamén era, con catro palabras – …

Continue reading