Skip to content

Mes: Maio 2011

Catro novas provincias segundo Pachi Vázquez

Pachi Vázquez, Secretario Xeral do PSdG-PSOE, descargou a responsabilidade de Fernández  Moreda no resultado electoral do 22 de maio, na provincia da Coruña,  ao asegurar que «é igual que calquera outro dos secretarios das 54 provincias españolas»

54 provincias son moitas provincias!!

Na realidade o Estado español, na actualidade, está dividido en 50 provincias (que se converten en 15 na xurisdición eclesiástica). Como excepción, Ceuta, Melilla e o resto das prazas de soberanía non están integradas no réxime provincial.

As 54 provincias existiron, se non estou equivocado, con anterioridade ao proceso de descolonización do Sahara en 1975. Daquela administrativamente existían as famosas «cuatro provincias africanas: Ifni (IF), Sáhara (SH), Río Muni (RM) y Fernando Poo (FP).

Cando tanto se fala de suprimir as Deputacións Pachi Vázquez incrementa en 4 as provincias do Estado.

En que estaría pensando Pachi Vázquez? Sen dúbida na Enciclopedia Álvarez

Ou este lapso mental será unha manifestación da intención de  recuperar a antiga división de Galiza en 7 provincias?

Aínda así faltaría unha. Non sei que pensar.

Mobile-learning

O uso de teléfonos móbiles nos centros educativos é unha cuestión regulada en practicamente todos eles e nalgúns lugares, como na Franza, mesmo están  prohibidos, pois a súa presenza na aula pode supor algún tipo de alteración no normal desenvolvemento da docencia. Mais o caso é que desde hai máis de 20 anos a presenza do móbil nas nosas vidas non deixou de aumentar e moitos profesores e profesoras, sobre todo coa chegada dos dispositivos máis modernos, viron neles a posibilidade de usos académicos ao tempo que algunhas empresas desenvolveron aplicacións para poder usar o terminal en procesos de xestión académica, como o envío de cualificacións ou notificacións ás familias a través de sms.

Paralelamente con estes usos surxen proxectos de formación a distancia que teñen os dispositivos móbiles como elemento fundamental, aparecendo o que se coñece como M-Learning (de Mobile Learning).

E iso que é? Pois basicamente, calquera actividade que permita ás persoas interactuar ou crear a información, a través dun dispositivo dixital compacto e portátil que o individuo carga nunha base regular, ten conectividade fiable, e cabe no peto ou na bolsa. E axiña xurden escenarios e propostas de uso didáctico nas diferentes áreas do currículo, sobre todo no relacionado coa posibilidade de crear recursos multimedia desde o propio dispositivo móbil. Ao mesmo tempo enciclopedias (wapedia) ou xornais (Xornal) adaptan os contidos a dispositivos móbiles.

E todo isto é un xogo ou é didáctica? Nesta  ligazón pode verse unha proposta de diferentes ámbitos en que poden usarse dispositivos móbiles con propósito educativo. Sexa o que sexa o certo é que mesmo existe un proxecto europeo, o M-Learning Project, que traballa no desenvolvemento de aplicativos para móbiles para compartir información e aprendizado nas máis variadas circunstancias, desde a asistencia sanitaria en zonas de conflito ou por calquera  desastre  até o que se denomina “habilidades para a vida”; de proxectos como UNA, destinado a mozos e mozas  de 14 a 19 anos ( que se define como un proxecto que usa a tecnoloxía móbil  “para mellorar a experiencia de aprendizaxe e para romper os muros da escola” co obxectivo de “pavimentar o camiño para un gran cambio do paradigma de aprendizaxe tradicional” até o proxecto Healthy for Life, “Deseñado para ofrecer información accesibles e de apoio a adolescentes embarazadas e as súas parellas (moitos deles oriúndos de minorías étnicas), a través dun paquete de actividades e materiais para descargar.

Á tecnoloxía móbil aínda lle resta moito por andar e as súas posibilidades tanto para procurar información como para a compartir están por explorar. Mais pensemos no que xa ofrecen: un móbil é ao mesmo tempo unha cámara de fotos, unha cámara de vídeo, un reprodutor de vídeo e de audio, un sistema de almacenamento, un equipo no que executar aplicacións docentes e xogos, unha gravadora de audio, etc. Non hai dúbida de que o móbil pode ter infinidade de aplicacións escolares e que ademais é algo que, por moito que nos empeñemos en prohibir, todos os escolares levan consigo, xeralmente para escoitar música.

E se dispoñemos desa ferramenta, por que non ten máis uso nas actividades escolares? As respostas poden ser moitas, mais quedámonos coa que nos ofrecen Melchor Gómez e Ignacio Solís no seu libro Ser padres en un mundo digital cando afirman que aos mozos e mozas aínda non os educamos para que poidan utilizar o móbil como unha ferramenta educativa. E non o fixemos porque nós tampouco a vimos como tal.

 

“O corazón ateigado de esperanza e os ollos postos no porvir da nai Terra”

O 18 de maio de 1916, fai exactamente hoxe noventa e cinco anos,  Antón Vilar Ponte convocou unha xuntanza nos locais da Real Academia Galega na Coruña, á que asistiron  unhas vinte persoas, e na que se acordou a creación dunha Irmandade dos Amigos da Fala que tería como obxectivo a defensa, exaltación e fomento da lingua de Galiza, e nomeouse a Antón Vilar Ponte como primeiro Conselleiro. A exemplo desta, axiña se constituíron diferentes agrupacións por todo o país de xeito que, apenas dous anos máis tarde, se puido celebrar en Lugo a  I Asemblea Nazonalista que contou coa asistencia de dezaseis agrupacións locais. Desta Asemblea saíu o “Manifesto Nazonalista”, considerado como a base común de todos os programas do nacionalismo galego. Neste manifesto Galiza é definida como nación, e se ben nel se enfrontan problemas políticos como o recoñecemento da igualdade de dereitos das mulleres, non se abordan cuestións como a participación electoral nin se clarifican as preferencias por unha ou outra forma de goberno, circunstancia que favorece que un sector das Irmandades adopte, de cara ás eleccións de 1918 e 1919, posicións apoliticistas, abstencionistas ou mesmo agresivas coa clase política.

As circunstancias sociopolíticas da Galiza de 2011 nada teñen a ver coas do tempo das Irmandades, mais, curiosamente, un certo sentimento de desencanto político na clase media e a vixencia de algúns dos plantexamentos do programa das Irmandades fai que podamos establecer un elo de conexión entre aquelas e as vindeiras eleccións municipais do vinte e dous de maio.

No Manifesto de Lugo (1918), no que se pretende aportar solucións que interesen á vida nacional de Galiza, apóstase por reformas administrativas que haberían de afectar,de se levaren a cabo, á vida municipal; pola supresión das Deputacións provinciais, pola intervención do poder político na ordenación do sistema financeiro ou pola ordenación urbanística, rural ou  urbana, asuntos que, como estes días podemos comprobar, son actualidade nos programas electorais e están presentes na imprensa.

O outro aspecto a que nos referíamos, ese desencanto, esas posicións apoliticistas, abstencionistas ou mesmo agresivas coa clase política que hoxe se dan en certos sectores da poboación non están movidos, loxicamente, polas mesmas razóns que á altura de 1919, en que o debate se centraba, por dicilo brevemente, na decisión do nacionalismo de participar ou non nos procesos electorais. A cuestión hoxe é máis ben a desvalorización a que o sistema somete os movementos políticos, asociativos ou sindicais  comprometidos coa problemática social. Estes movementos son presentados perante o opinión pública como inoperantes, antigos, cando non anticuados,  e innecesarios fronte ás novas formas en que o individualismo e a non pertenza a un grupo se presenta como a garantía da eficacia, da liberdade  e do progreso. Claro está que hai forzas políticas e sindicais que se prestan gozosas para esta confusión, nunha cerimonia que vai das declaracións contundentes á sinatura máis submisa de recortes e dereitos sociais. De aí que para moitas persoas que, sen dúbida, acreditan na posibilidade dunha transformación social a través da participación democrática, resulte decepcionante comprobar este “todo vale” por uns votos, non só por parte de opcións pasaxeiras e úteis ao sistema (que tanto abundan sempre e se incrementan nunhas eleccións municipais) e que non dubidan en apropiarse de referencias e valores logrados con moito esforzo, senón tamén por parte de opcións que se autodefinen como a garantía mesma do Estado. Estas actitudes de servilismo, de falta de compromiso social, de atender só intereses individuais, cría decepción entre os votantes que optan por seren reticentes con todas as opcións políticas, acudindo á xustificación fácil de “todos son iguais” ou, noutros casos, afondando no pesimismo abstencionista, sen caeren na conta de que esa é a opción preferida polo sistema: lograr unha maioría silenciosa que non sexa capaz de o cuestionar de forma organizada.

Mais, afortunadamente, contamos coa posibilidade de facer fronte a estas extravagancias do sistema e podemos dar o noso voto á opción política que, con rigor, aposte por modelos económicos onde a persoa sexa o primeiro nun modelo non especulativo; á opción que prime a solvencia das persoas fronte á solvencia do sistema bancario; á opción que valore, defenda e utilice con orgullo a nosa lingua e considere os valores da nosa cultura. Utilizar esta posibilidade correctamente para poñela ao servizo da transformación social de Galiza depende só de nós, dos electores e das electoras. Porque os resultados do vinte e dous  de maio, serán, queiramos ou non, utilizados polas forzas estatais para reforzar os seus enfrontamentos e afianzar as súas políticas que, como é sabido, non pasan por situar a Galiza no centro das súas preocupacións.

Nos derradeiros anos vense insistindo moito na necesidade de reforzar a política municipal, por ser a máis próxima aos cidadáns e ás cidadás. Na Galiza, ademais, temos a posibilidade de, a través das políticas municipais, e “c-o corazón ateigado de espranza e os ollos postos no porvir da nay Terra” como di o ideario das Irmandades que hoxe fai noventa e cinco anos, crearmos conciencia nacional, facermos país, de termos futuro.

Porque en nós están todas as alternativas, en nós todo o futuro. Imos deixar pasar esta posibilidade?