A baloira dos días

Formiga a gozar golosa a delicia do néctar.
Ventisca repentina
arrebata as pétalas da flor dunha camelia,
perfume da auga do regueiro
derradeiro suco húmido do planeta.
Imprudente tripulante solitaria surfeando en barca de veludo.
Aproa, miña amiga, para este porto,
ou a maré ficará ausente,
e eu náufrago en ti,
formiga fóra do carreiro.

Gostaría escribir a letra dunha canción
para ti lle compores a música,
(ou a cantares cando as sombras cinxan
o silencio en que desmaia a resistencia,
cando a calma abrace a soedade sen fin
que as chagas da realidade supuran).
E se ti non a quixeres cantar,
nen debuxar no pentagrama do tempo
as notas precisas, escribiría
outra letra ou soarían, sen ornatos,
as palabras que o pasar do vento
roza para as tornar estribillo que diga:
- Saltaremos todos os valados,
removeremos todas as augas estanquías
e seremos canto antigo que perdura.

Agardo no portal a que chegue o cerralleiro.
«Vinte minutos«, foi o que me dixeron.

En fronte, no terreo que se estende aquén do aparcadoiro,
unha operaria vai, e volta, detrás dun cortador de relva,
ceifando as bágoas deitadas na estación da inocencia.
Vertixe de autocarros catarrosos na rotonda;
e o ámbar que atrapa o segredo dos teu ollos,
aroma de clorofila por onde transita a luz.
Semáforo.
Ruído cru dun martelo mecánico que perfura toda ilusión.
Laranxa.
Silencio finxido resgado polo cantar de melros
que voan dos sabugueiros até ás antenas TDT.
Vermello de ira e carraxe.
Fragrancias de piñas e piñeiros
impregnan grosas  pingas de choiva a caeren no asfalto.
As moscas pousan, por centos, na espiña dunha sardiña
roubada por un gato -supoño- do contedor.
… e eu espero, na certeza de seres a única porta.

Magoa tanta indiferenza, tantos ollares
velados coa cor do sobresalto
forxado en ferrarías de apatía e conformismo,
escuro e silencioso lastre da existencia.
Irrita esa inútil frieza enclausurada
en súbditas mensaxes que humillan as conciencias,
escravas dunha xenerosidade pasaxeira
que se esvae no amencer.

Estamos aquí só para suportar as pancadas
do inculto vento travesío que nos dana
e fere sen piedade?

Os dedos
sobre a propia pel.
Viaxantes laboriosos a percorreren,
en sixiloso empeño,
a distancia que separa a miña ollada
do teu desexo.
Sobre a propia pel,
os dedos.
Incansábeis.

O brainstorming ou tempestade de ideas, é unha actividade concibida para explorar a potencialidade creativa dun individuo, ou dun grupo, colocándoa ao servizo de obxectivos previamente determinados. O uso destas técnicas na empresa é algo habitual, desde que fora ideada e posta en marcha, alá polo 1938, por Alex Faickney Osborn, como tamén o é en campañas electorais.

Desde os anos oitenta, con Margaret Thatcher e Ronald Reagan e a equipa de ideólogos liderada por Milton Friedman, as políticas neoliberais centraron os seus esforzos en eliminar calquera posibilidade de estabilizar a economía en base a pactos sociais, -circunstancia que, de se producir, dotaría de forza e prestixio o movemento obreiro e os movementos sociais-, centrando os seus obxectivos na derrota sen condicións deles, até facer desaparecer da memoria colectiva a súa lembranza. Mais utilizar o brainstorming como forma de facer política de Estado -ou de Sistema se quixermos- para impor unha única maneira de pensar e de actuar, é algo que se institucionalizou nos derradeiros meses, procurando, premeditadamente, fechar o círculo sobre uns poucos temas que até o de agora permanecían xacentes en determinadas elites mais non abrollaban co vigor que o están a facer neste momento.

O resto do artigo en Terra e tempo

Profundísimos ollos que arrecenden a desmemoria;
pequenas mans que unhas veces abren, e outras fechan,
segundo sexa o transitar da presurosa clientela,
a porta do supermercado.
Presenza triste marcada pola liña dun sorriso
antecipadamente interrompido,
e un cartón con letras debuxadas coa viscosa tinta
do estigma perdurábel,
a dar cumprida conta do seu currículo.
Pasamos en silencio, con temor do seu ollar,
e nada nos preguntamos.
Ás veces, saber, pode facer pensar
ou dubidar.

Dúbidas que estrangulan a fría toada
dun disparo suicida
no intre mesmo en que o hoplita moribundo
está a espreitar, desde o fondo da tumba,
ese soldado de nome ignorado,
mais non descoñecido.
Sintagma ben triste, e tráxico sarcasmo,
este público sacrificio a Hermes,
astuto deus de ladróns e mentireiros
que excitou a condolencia de mercados,
mercadores,
e gobernos rexentes do sistema.
Triste tempo, vedado á curuxa de Atenea,
é este que aos poucos consumimos
cazando elefantes.

Hamlet non tiña claro se ser ou deixar de ser,
e nesa disxunción o mundo continuou o seu devir
sen el.
Tanto receo, tanta indecisión e sospeita
de nada valeron para  conter a sinistra conxectura de desexo frustrada.

Sei perfectamente que estarmos é o que importa,
sermos non depende de nós: é simples existir,
feito involuntario que dura desde o día mesmo en que nacemos
até que chega o inadiábel remate;
mais estarmos do lado de quen sempre cala,
sen por iso consentir,
estarmos fronte a aquel que, con firmeza matemática,
a nós todo nos nega,
pórmonos da parte daquela que de modo constante
sofre as inxustizas dos que de verdade son,
ese, e non outro, é o cerne da cuestión.
Que Hamlet non o entendese así é problema seu.

Aborrezo ser e prefiro estar,
na certeza de que só estando, somos.

Ao principio era a PEDRA
estéril, ingrávida habitante na valeta do TEMPO.
A pedra virou TERRA
fértil e rebentou en PALABRA.
A PALABRA
fíxose LINGUA.

Extinguiuse o TEMPO.
Tornou novamente a TERRA
en PEDRA
que embate, con certeiro e inculto impacto,
contra a PALABRA
feita FALA.