Os mandaríns do pensamento

mOs mandaríns do pensamento veñen, desde hai tempo,
propoñendo,
construíndo,
deseñando,
o futuro do mundo,
o mundo do futuro
ou mesmo anunciando xa a súa chegada inminente co cálido verán,
que este ano non foi tal e choveu cando lle petou,
coa primavera ou co outono farturento.
Nada se fala do inverno, frío e húmido, alleo ás ideoloxías e ao pensamento.
Mais todos eles, todos están equivocados.
Nin estamos na fin da historia nin entramos xa na nova orde mundial.
Non están acabadas as guerras iniciadas polo imperio prepotente,
nin as mortes inocentes deixaron de bater na porta da conciencia.
Só están transformadas, segundo a lei da materia.
Mais dentro de dez, ou quince, ou vinte ou máis anos
o que aconteza aquén ou alén das nosas xanelas de vidros relucentes
seguirá a nos afectar, e continuará a haber xente
que, na cidade ou na selva, non dubidará en se bater
para termos máis xustiza e máis solidariedade
E eu, se podo, estarei alí.

Mentres tiven pel, fun de pel negra

Chámome, chamáronme, Michael Brown.n
Mentres tiven pel, fun de pel negra,
aínda que o meu apelido apuntase para o marrón.
Vivín no estado norteamericano de Missouri
e acreditei, en vida, nas consignas de igualdade
que os dirixentes da miña patria pregoaban aquí na Terra e polo mundo adiante,
unhas veces con palabras agarimosas e outras
con bombas que nós interpretábamos necesarias contra o mal
que quere desfacer o mundo todo.
Un día de agosto de 2014, un oficial de policía, de pel branca,
como os outros cincuenta que están encarregados de nos protexer,
aquí en Ferguson, estado de Missouri,
apuntou e disparou sobre min, adolescente desarmado.
E morrín.
A miña veciñanza saíu á rúa en protestos airados,
porque estamos fartos
e fartas
de sermos albo de maltrato por causa, só,
da cor da nosa pel
e que a policía nos trate con brutalidade animal.
Cando queren disparan balas de borracha
ou lanzan gas lacrimóxeno contra nós,
só por sermos negras
e negros.
A criminalización do meu corpo,
e outros que son pardos como os osos das montañas,
é agora a miña dolorosa lembranza,
e agardo que ninguén esqueza que me chamo,
que me chamei, Michael Brown e que fun de pel negra
aínda que o meu apelido
continúe a apunta para o marrón.

Ébola

Ebola-Virus-2Morrer ou probar o soro experimental

que ofrece a multinacional radicada nos EUA.

Esa é a cuestión para as persoas

infectadas co vírus do Ébola na Liberia,

ou noutra parte.

É moito o risco asociado a unha droga experimental,

clinicamente aínda non testada en humanos,

mais a alternativa é deixar que as persoas morran,

é a morte certa,

ou probar o soro Zmapp,

e se cadra morrer tamén.

Nin sequera é unha situación de espada e de parede.

É só espada.

Ou só parede.

Non hai outra.

Dereitos reservados

1024px-Vargas_Losa_Göteborg_Book_Fair_2011bEn El País, 10 de agosto, escribe Mario Margas Llosa un artigo sobre os bombardeos israelís sobre a Faixa de Gaza. Un artigo no que o autor interpreta, analisa, comenta e marca doutrina sobre a acontecido e o por acontecer nestes territorios, e nos lindeiros.
Terá ou non terá razón, mais unha cousa fica clara do seu texto: fican reservados, a favor de El País, todos os dereitos mundiais de prensa en todas as linguas e, por suposto o © a favor de Mario Vargas Llosa, 2014.

Fai ben Vargas Llosa en pensar que o que el escribe é digno de protección; que é orixinal e importante, importantísimo, para o futuro da humanidade; e tamén El País, que se algo se pode gañar en diñeiro con estes artigos ben vido será.

Mais eu, que nunca escribirei nada que interese a ninguén, son máis da opinión de Rosalía:
“Ben sei que non hai nada
Novo en baixo do ceo,
Que antes outros pensaron
As cousas que ora eu penso.

E como xa antes outros, e outras, pensaron, escribiron e viron, as cousas que agora nos preocupan, pois nada, que estes intelectuais sigan a pensar que o mundo non anda sen eles.