A eternidade

A brétema, ¿tu sabes?, é ceguiña: os piñeirales pouco a pouco explora, i anda sempre descalza, e si se espiña sangrar, non sangra, pero chorar, chora… Antonio Noriega Varela, «A brétema» (Do ermo, 1920) A brétema non é esa desgrazada cega que senta ao pé da fonte ou voa sobre …

Continue reading

Na eira do trigo

Ano de 1973, ou 74. Acabou a malla. Está feito o palleiro. Toca mudar para outra eira. Dous tipos de apeiros, de pau uns, os outros de ferro. Especialización. Algo máis de 100 anos antes Curros escrebera aquilo de “unha noite no xardín sentada”. E enfadouse todo todo porque lle …

Continue reading

Eclipse

            Non, non vou agardar para ver como a Lúa fica oculta porque máis unha vez a Terra se interpón no seu camiño. Non. Mais estarei atento para ver como sae desa sombra que sobre ela proxectamos as terrícolas, tamén eu. E durmirei abrazado ao …

Continue reading

59

Sentamos ao pé do pasadoiro, baixo a nogueira vella. Pasa a auga e o vento uiva con voz de fera. Unha ra observa sentada nunha pedra. De mans dadas, ásperas as miñas, as túas frías, mais mans molladas de ternura, falamos sobre cousas comúns, simples, sen transcendencia, até apreixarmos cada …

Continue reading

O ar encurrala o alento

O ar encurrala o alento. Derrámase a mañá en horas eslavazadas. Pesquiso, de maneira aleatoria, no fardo de palabras que me escoltan, na alxibeira da memoria, unha, e non máis, para consumir neste intervalo, entre cena e cena, de inxustiza e postverdade. Unha vibración áspera, cavernosa, case sobrenatural. Un feitizo …

Continue reading