O valo de Manselle

Anxo Angueira tardou tempo en construír o poemario; os viciños tardaron máis en construír o valo. Agora, desde a cuarta feira día 6 de xullo, cada semana, xa podes axudar a xente de Manselle a (re)construír o valo coas pedras arrancadas dos penedos. As pedras, delimitadas pola liña grosa, están …

Continue reading

Agachamento

Nestes días fíxose pública a proposta oficial para designar un exercicio de afortalamento muscular: a *sentadela. Non sabemos que beneficios pode ter para a saúde esta proposta mais para a lingua non son bons, a non ser que nos alimentemos con *bocadelos e *tortela. Cousa diferente é facer AGACHAMENTOS.O agachamento …

Continue reading

O cadrado de Durero

En 1514 Albrecht Dürer remata a súa obra Melancolía I, considerada a imaxe máis misteriosa das por el deseñadas. No gravado son moitos os elementos relacionados coa xeometría, a aritmética ou a medida do tempo. Destaca un cadrado máxico de orde 4, un dos primeiros nas artes europeas. Nos cadrados …

Continue reading

A eternidade

A brétema, ¿tu sabes?, é ceguiña: os piñeirales pouco a pouco explora, i anda sempre descalza, e si se espiña sangrar, non sangra, pero chorar, chora… Antonio Noriega Varela, «A brétema» (Do ermo, 1920) A brétema non é esa desgrazada cega que senta ao pé da fonte ou voa sobre …

Continue reading

Eclipse

            Non, non vou agardar para ver como a Lúa fica oculta porque máis unha vez a Terra se interpón no seu camiño. Non. Mais estarei atento para ver como sae desa sombra que sobre ela proxectamos as terrícolas, tamén eu. E durmirei abrazado ao …

Continue reading

Intermitentemente

Suportas, cercidas sobre a pel, cicatrices de amizade inveterada, arraigada intermitentemente na insistencia do espazo que te abraza. Acorda. Considera a casa desladrillada, reincidencia teimosa, obstinada, que revalida o almofadado sofá, a porta, as xanelas por onde o rumor avanza. Complicadamente encurvada xace a estancia atrapallada, áurea ratoeira apouquentada na …

Continue reading

Andan as toupas …

Andan as toupas a furar no chan, a construíren camiños para o mar, a faceren montes de terra sob o orballo da mañá, cavando, escavando na néboa preguiceira corredores de luz que non han ver, carreiros de ar fresco que liberten de fedor as salas estancadas da memoria e da conciencia. Fura, …

Continue reading