Categoría: Escribanía
-
Choveu
Choveu. Mais non choveu como debería ter chovido. E as píntegas, que de sempre saben como é chover, non saíron das pintigueiras para percorreren a noite. Se cadra, non choveu como debería ter chovido. Se cadra
-
59
Sentamos ao pé do pasadoiro, baixo a nogueira vella. Pasa a auga e o vento uiva con voz de fera. Unha ra observa sentada nunha pedra. De mans dadas, ásperas as miñas, as túas frías, mais mans molladas de ternura, falamos sobre cousas comúns, simples, sen transcendencia, até apreixarmos cada instante de quietude. Sentimos rebentos…
-
O ar encurrala o alento
O ar encurrala o alento. Derrámase a mañá en horas eslavazadas. Pesquiso, de maneira aleatoria, no fardo de palabras que me escoltan, na alxibeira da memoria, unha, e non máis, para consumir neste intervalo, entre cena e cena, de inxustiza e postverdade. Unha vibración áspera, cavernosa, case sobrenatural. Un feitizo sonoro de miar de gatos…
-
Cando botamos a andar e pasamos o deserto
Daquela … Cando botamos a andar e pasamos o deserto, e despois o mar, acordamos reunirnos na fonte. Non na que verte lembranzas punxentes e feridoras, que rachan a alma, que devoran. Nesa non. Na outra. No manancial onde outrora os cervos ían beber mentres as mozas enxugaban os cabelos coas labaredas do entardecer.…
-
Na estación de Vilagarcía
Estación. Un tren parado. O viaxante ocupa o tempo examinando as hedras, e os couselos que galgan o valado ancorado ao camiño, infindábel, estrado de segredos e cantigas. Unha sombra pasa en bicicleta cun chapeu de prata na cabeza, e a lúa, esbranquizada polo día que desce do alto Ulla, le os riscos de fume…
-
Se eu puder elexer o meu oficio
Se eu puder elexer o meu oficio para con el gañar a vida, como se di, honradamente, gostaría ser destilador de palabras. Das que pronuncias a diario, cando te desapegas do sono que aínda envolve o mundo, e das que soñas e resgardas no máis íntimo, ocultas detrás de toda a nudez. Meteríaas de unha…
-
Intermitentemente
Suportas, cercidas sobre a pel, cicatrices de amizade inveterada, arraigada intermitentemente na insistencia do espazo que te abraza. Acorda. Considera a casa desladrillada, reincidencia teimosa, obstinada, que revalida o almofadado sofá, a porta, as xanelas por onde o rumor avanza. Complicadamente encurvada xace a estancia atrapallada, áurea ratoeira apouquentada na que se esvai a tarde…
-
Eclodir
I Invisibilidade. II Un sorriso emanante de ollos apagados, negrume impreciso que brota do desengano meticuloso e sutil. III Quebrar o estoxo. Emerxer da franqueza que reveste o medo. Suavemente, traspor a liña entre ser e aínda non ser para respirar o silencio do romper do día. IV Abrazos. Instantes de sosego. Camiño feito de…
-
Abrazos
Abrir os ollos e Aperceber tanta existencia túrbida e desordenada. Andar na procura da fonte de todas as augas e Arrefiar o vento que trae consigo a tarde. Arrancar a alma dos vocábulos que viven no gume do desespero e Adeviñar os sinais do vendaval que fere os ollos. Asentar alí onde caen as estrelas…
-
En Loiba hai un banco
En Loiba, deitado fronte ao mar, ese camiño, hai un banco a esculcar a noite estrelecida e a imaxinar os barcos que regresan nos días bretemosos. En Loiba hai un banco onde se pentean as sereas nos días de autofoto. .