Skip to content

Categoría: Baloiradas

Sanidade Pública.

Son as 12. A esta hora debe estar para comezar en Santiago a Manifestación en defensa da Sanidade Pública. Eu non podo asistir. Precisamente estou ingresado nun centro público, no CHUAC, na planta 11, hai xa 21 días. Desde a xanela vense caer, sobre a ría, centos de litros de auga. Sen dúbida repercutirá no desenvolvemento da manifestación. Se estiver fóra estaría en Santiago. Aquí dentro todo é calma pois é hora de visita médica. Mais toda a xente sente que o sistema de saúde público é algo grande, algo que non podemos perder nin consentir que se deteriore para beneficio do privado. Cada quen expresa esta preocupación como sabe, desde posicións máis ideolóxicas que defenden con rigor a prevalencia do sistema público a outras en que predomina a compoñente máis persoal e a comprobación das prestacións do sistema público en cada caso particular, moitas veces contrastando con experiencias máis negativas na privada.

Así que, desde dentro do CHUAC, os que aquí estamos estamos tamén en Santiago.

Carvalho Calero. De puño e letra

Esta exposición ten como obxectivo conmemorar o 1º centenario do seu nacemento e faino mostrando ao público actual unha parte da obra de quen foi o principal estudoso da nosa lingua e da nosa literatura e, sen dúbida, unha das figuras máis relevantes da Galiza do século XX. Organízase tomando como referencia palabras e textos do propio Carvalho, escritos de puño e letra.

A exposición está realizada pola Asociación Sócio-Pedagóxica Galega e pode visitarse na Casa Museo Casares Quiroga da Coruña até o próximo día 28 de novembro.

Día da Ciencia en Galego

O Día da Ciencia en Galego, que  terá lugar o día 4 de novembro de 2010, é unha xornada dirixida ao mundo do ensino e a toda a sociedade co obxectivo de expresarmos que o galego é unha lingua axeitada para a transmisión do coñecemento científico e tecnolóxico e para divulgar experiencias escolares pensadas e desenvolvidas en galego.

Nesta xornada  o profesorado, xunto co alumnado, poden participar organizando libremente unha actividade de divulgación adaptada a cada realidade e aos diferentes niveis educativos. Trátase de transmitir ao alumnado e ao seu contorno os obxectivos da xornada cunha clase divulgativa.

No contexto actual, de ataque e desprestixio para o noso idioma, faise imprescindible sumarse a esta iniciativa. Na nosa lingua súmase a esta iniciativa.

Decreto

Parece que xa hai Decreto. Presentouno o Presidente, coa ausencia do Conselleiro de Educación. E a presenza do Secretario Xeral. Non será que vai para Conselleiro o SR. Lorenzo como premio ao seu labor? Ten toda a pinta

Queremos Galego

Un novo acto de Queremos Galego na Coruña. Centos de tarxetas postais para Feijoo. Na praza de Lugo, o corazón do Modernismo arquitectónico da Coruña. Boa aceptación da xente. Pasou un exconselleiro do PP que ollou a carpa con cara de can. Polo menos mirouna. Un eurodeputado do PSOE pasou torcéndonos a cara.

Español = Inglés

Descubrino de casualidade. Sempre pensei que español e inglés eran linguas diferentes e resulta que non. No web do Concello da Coruña anunciase a presentación do disco Cancións para Antía. Na pestana en Galego podemos ver: fol1 Na entrada da web en español temos Fol2 E na entrada en inglés podemos ver isto fol3

Na Coruña pode verse estes días unha exposición de narices


O nariz, os narices, motivo de burla nos Cancioneiros medievais, na literatura renacentista; obxecto de desexo para as clínicas de cirurxía estética, sempre motivo de desgosto e de descontento con nós mesmos. Nariz grego, nariz aguzado, nariz, de Cyrano a Pinocchio, sempre esa protuberancia que forma parte do sistema de respiración de algúns vertebrados, a condicionar a nosa actitude ante a vida. Un sentido tan importante como ignorado ou desprezado no mundo da arte. Falar polo nariz, fregar ao nariz. O nariz que leva todos os golpes cando batemos na porta, ou na farola; cando alguén nos deixa cun palmo de narices. Narices famosos, narices de pallasos, pallasos de narices. Até que un día estamos até os narices de todo, de nós mesmos, e nos colocamos un nariz vermello ou verde e con ese atuendo, de repente, xa podemos rir de nós e, por suposto, dos outros, que ten máis graza.

O nariz ten por fin un lugar no mundo das exposicións. Talvez caiba fechar os ollos e percibir, aínda que sexa momentaneamente, as esencias da arte a través do nariz. Tapamos moitas veces o nariz perante certas cousas e non temos que seguir facéndoo. Porque hai cousas que se fan a narices, ou por narices.

E non me digan: xa ten narices que a exposición sexa en María Pita, casa especializada en pór, a narices, unha certa protuberancia diante do nome da cidade.