Skip to content

Categoría: Todo

A eternidade

A brétema, ¿tu sabes?, é ceguiña:
os piñeirales pouco a pouco explora,
i anda sempre descalza, e si se espiña
sangrar, non sangra, pero chorar, chora…

Antonio Noriega Varela, «A brétema» (Do ermo, 1920)

A brétema non é esa desgrazada cega
que senta ao pé da fonte ou voa sobre o río,
a cantar cantigas alegres e cantigas tristes,
tan tristes algunhas que fan chorar o inchorado
A brétema é a bolboreta que anda na procura
das formas esvaídas das lavandeiras de outrora
e leva postos nas madrugadas óculos de sol.

Ou é o sol que oculta rebuldeiro
os seus ardentes ollos após os húmidos óculos
da cansa brétema?

***

Debruzada sobre o meu soño como unha flor
de perfume dilatado a encher o ar,
conversamos devagar.
Como nos vellos tempos, aínda que mal eu comprendese a súa lingua
e ela nada falase da miña.
Escoitei o seu silencio inquieto.
A vida é un labirinto de escollas, dixo,
é coraxe que contaxia a covardía,
son estrelas a bailar coa lúa.
É xiada que cobre o campo
e as árbores sen folla a dormiren de pé no frío da mañá.
É a aldea deserta a bailar unha danza festeira
como se a morte non estivese ao lado pronta
a nos filar polo pescozo.

É a eternidade medida en ferrados,
en ferrados de brétema

Eclipse

 

 

 

 

 

 

Non, non vou agardar para ver como a Lúa

fica oculta porque máis unha vez a Terra

se interpón no seu camiño.

Non.

Mais estarei atento para ver

como sae desa sombra que sobre ela proxectamos

as terrícolas, tamén eu.

E durmirei abrazado ao teu sorriso

sabendo que fóra é Lúa chea.

Na estación de Vilagarcía

Estación. Un tren parado.
O viaxante ocupa o tempo examinando as hedras,
e os couselos que galgan o valado
ancorado ao camiño, infindábel,
estrado de segredos e cantigas.
Unha sombra pasa en bicicleta
cun chapeu de prata na cabeza,
e a lúa, esbranquizada polo día que desce do alto Ulla,
le os riscos de fume que as chaminés debuxan nas bateas,
estáticas gamelas a tabular a ría.
O vagón comeza a marcha.
Entre as viñas, a intervalos, pacen as ovellas
sobre un fondo de flores amarelas.
Atrás fica Vilagarcía.

Intermitentemente

Suportas,
cercidas sobre a pel,
cicatrices de amizade inveterada,
arraigada intermitentemente na insistencia
do espazo que te abraza.

Acorda.
Considera a casa desladrillada,
reincidencia teimosa, obstinada,
que revalida o almofadado sofá, a porta, as xanelas
por onde o rumor avanza.

Complicadamente
encurvada xace a estancia atrapallada,
áurea ratoeira apouquentada
na que se esvai a tarde
e cala.

Espontaneidade cega de promesa afiada.

Esperta.
Agora non chove.

Andan as toupas …

Toupeira no Portiño
Andan as toupas a furar no chan,
a construíren camiños para o mar,
a faceren montes de terra sob o orballo da mañá,
cavando, escavando na néboa preguiceira
corredores de luz que non han ver,
carreiros de ar fresco
que liberten de fedor as salas estancadas
da memoria e da conciencia.
Fura, toupa, fura,
até chegar ás illas.

Respiro cinzas

Foi Mercedes Queixas Zas quen puxo as palabras

lume do infernoRespiro cinzas.
Chóranme os ollos con tanto fume provocado.
Millares de imaxes do lume arrasador
asaltan corazóns doentes de impotencia.
Somos pobo exiliado. Do lume. De nós.

E tamén do que non é lume.

Pero queima.

E só unha pregunta abesulla na cabeza:
alguén sabe da responsábel política de Medio Rural?
E do Presidente?

Agardamos a resposta.

A voz da serpe

DSC_0528
Cruceiro de Carril

É difícil determinar a razón de tanta hostilidade.
Contra a serpe, digo.

É ela quen, con máis cautela, sabe gardar os segredos.
Ela é quen, con máis astucia, pode desvendar
os sucos ocultos alén da nosa pel despida.

Sei que nunca debería pór letra a quimeras feitas sobre a cobra.
Nen sequer agora que escoito con claridade o teu silvo
mentres insinúas partillar este clamor de protesto.
Este e todos os que están por chegar.

Non me enganas.
Sei que son, só, asubío da punxente realidade.

O facebook e a inmortalidade

utHai máis de 5000 anos, nun relato alegórico, Xilgamés partiu na procura da inmortalidade. Foi Utnapishtin, sobrevivente ao diluvio enviado polos deuses, quen lle revelou o segredo. Para chegar a el Xilgamés houbo de pasar moitas peripecias e fatigas mais finalmente coñece que é ao fondo do mar a onde debe ir. E procurar a planta máxica da eterna xuventude. Xilgamés atópaa mais pouco dura a súa alegría: unha serpe, atraída polo aroma, consegue quitarlla. Derrotado, consciente da inutilidade da viaxe, regresa a Uruk. Tamén Ulises navegou até o Hades por indicación de Circe. Dante circulou por Ceo, Purgatorio e Inferno. Percebal procura o Graal para que Arturo poida vencer a morte. Mordred, Fausto e Dorian Gray pactan a eterna mocidade.
O tempo, a morte, presentes desde as nosas orixes, constante preocupación por os vencer. Constante preocupación por vencer o tempo, algo alleos a que a todos nos espera en Ispahan.

Hoxe ese proceso de procura da inmortalidade desenvolvese nas redes sociais, no Facebook, especialmente. E seguindo os pasos clásicos das grandes epopeas, mostrando as peripecias e as fatigas da vida de cada un de nós.
Rostros marcados pola serpe da dor, polo doenza amarga, aparecen na nosa liña do tempo.

Rostros doridos que suscitan solidariedade. Perfil de beleza desfigurada.

Siduri, a taberneira que vive xunto ao mar, dille a Xilgamés que nunca logrará a inmortalidade e aconséllao para que goce da alegría da vida, única perspectiva da humanidade.

Son os likes que consolan a derrota inevitábel, motor da longa viaxe para percorrer a estepa.

Na procura d´A Escrita

Foi en agosto. Madrugamos. Mañá soleada. Toda a noite estivera a pescritaensar na Escrita, como chegar a ela. Non falo da escrita literaria. Procuraba a Escrita real, a que existe aínda que non ten indicadores. A Escrita que fala de traballos e sensacións humanas.

Na Galiza hai máis de 50 nomes de lugar denominados A Escrita. Algúns son entidades de poboación como o que buscaba, un lugar da parroquia de Olveda no concello lugués de Antas de Ulla, na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 contaba con 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres).

Deles, dos dez, coñecín tres.

Perguntei a un home onde era A Escrita

– A Escrita é todo isto que estamos a ver, respondeu. E non lle deu máis importancia.

Un sinal? Un indicativo de que aquilo era A Escrita procurada para poder facer unha fotografía e ter a proba de que A Escrita existe.

– Non señor, aquí non hai indicativos de nada, aínda ben que poñen os da parroquia, Olveda

Efectivamente, aqueles camiños agora asfaltados e coa bosta como liña divisoria dos dous carrís non teñen indicativos de nada.

Como alternativa, só resta perguntar.

Boa tarde. Queremos ir á Escrita…

Á casa de quen?

Quen di isto é unha muller que axiña rectifica. – Si, van ben. Primeiro pasan Pereiriñas e logo onde está o caseto dos nenos, á esquerda, alí é A Escrita.

E alí chegamos. Catro casas. Seguramente catro ilusións en cada casa.

A Escrita era todo aquilo que estabamos a ver

Que fácil é chorar fronte ao televisor

DSC_0069Sobrevivimos.
Quer dicer, desta vez non morremos.
Algúns.
Uns poucos.
Todos homes.
Elas van no fondo.
No fondo do mar.
Algunhas con bebés.
E outras co desengano nos ollos.
A embarcación naufragou na cuarta feira
nun mar feito co noso propio sangue.
E máis co delas.
Temos marcas na fronte feitas con facas
simplemente para nos obrigaren a obedecer.
Pontapés e murros na cabeza. E na barriga.
E alí onde máis doe.
É o xenocidio causado polo egoísmo europeo.
Son as mafias que aproveitan.
Que fácil é chorar fronte ao televisor
cando asistes a estas traxedias mentres tomas o café
cunha pinga de augardente
xusto antes de adormiñares no sofá.
Non estamos a falar dun tópico popular e bonito.
Non, emigrar é outra cousa.
Isto é morrer. É ir directamente ao Alén sen barca e sen moedas.
Sen barqueiro.
Sen corpo.
Sen nada