Skip to content

Autor: xoancosta

Rosalía, mitificar para que non moleste

Hai algún tempo, penso que 1980, o cinema contounos unha historia ambientada no Kalahari e titulada Os deuses debe estar loucos, ou tolos, ou malucos, como queiramos.

Todas e todos lembramos.
Algo parecido está a pasar con Rosalía e o avión noruegués.

Ninguén vai ver a cauda do avión a 10.000, ou os que sexan, metros de altura. Desde as terminais dos aeroportos nada se ve para fóra, nen o avión nen a cauda. A megafonía, se a hai, nada di.

Mais celebramos. Agora Rosalía xa é UNIVERSAL. Porque vai polo ar e volta polo vento.
Celebramos ter un AEROPUERTO Rosalía de Castro.

Agasallámonos co centenario dunha estatua.

Poñemos cancelos ás agras.

Mais non vin en ningures que aumentase a leitura e o coñecemento de Cantares ou Follas Novas. E aínda máis. Disque en máis do 70% dos fogares galegos non existe ningún libro, ningunha obra, de Rosalía.

Non sei se é verdade. Pero seguimos engordando o mito, porque o mito non molesta.

E os deuses …, si, deben estar tolos.

Eclodir

I

Invisibilidade.

II

Un sorriso emanante de ollos apagados,
negrume impreciso que brota do desengano
meticuloso e sutil.

III

Quebrar o estoxo.
Emerxer da franqueza que reveste o medo.
Suavemente,
traspor a liña entre ser e aínda non ser
para respirar o silencio do romper do día.

IV

Abrazos.
Instantes de sosego.
Camiño feito de lembranzas
que aínda están por aparecer
Rebentos de vida a despuntar nas lindes da mañá.

V

Descobrir.
Suspeitar
Imaxinar.

VI

Eclodir.

 

(De, A Palabra do día)

Abrazos

Acharte a tiAbrir os ollos e
Aperceber tanta existencia túrbida e desordenada.
Andar na procura da fonte de todas as augas e
Arrefiar o vento que trae consigo a tarde.
Arrancar a alma dos vocábulos que viven no gume do desespero e
Adeviñar os sinais do vendaval que fere os ollos.
Asentar alí onde caen as estrelas e
Anular a noite na face triste dun poema.
Asobiar na imperfecta imaxe das palabras e
Apupar a suxidade dos versos que depuran o sangue que se espalla.
Abrir os ollos.
Abrazarte.

Andan as toupas …

Toupeira no Portiño
Andan as toupas a furar no chan,
a construíren camiños para o mar,
a faceren montes de terra sob o orballo da mañá,
cavando, escavando na néboa preguiceira
corredores de luz que non han ver,
carreiros de ar fresco
que liberten de fedor as salas estancadas
da memoria e da conciencia.
Fura, toupa, fura,
até chegar ás illas.

En Loiba hai un banco

loibaEn Loiba, deitado fronte ao mar,
ese camiño,
hai un banco
a esculcar a noite estrelecida
e a imaxinar
os barcos
que regresan nos días bretemosos.
En Loiba hai un banco
onde se pentean as sereas nos días de autofoto.

.

Respiro cinzas

Foi Mercedes Queixas Zas quen puxo as palabras

lume do infernoRespiro cinzas.
Chóranme os ollos con tanto fume provocado.
Millares de imaxes do lume arrasador
asaltan corazóns doentes de impotencia.
Somos pobo exiliado. Do lume. De nós.

E tamén do que non é lume.

Pero queima.

E só unha pregunta abesulla na cabeza:
alguén sabe da responsábel política de Medio Rural?
E do Presidente?

Agardamos a resposta.

A voz da serpe

DSC_0528
Cruceiro de Carril

É difícil determinar a razón de tanta hostilidade.
Contra a serpe, digo.

É ela quen, con máis cautela, sabe gardar os segredos.
Ela é quen, con máis astucia, pode desvendar
os sucos ocultos alén da nosa pel despida.

Sei que nunca debería pór letra a quimeras feitas sobre a cobra.
Nen sequer agora que escoito con claridade o teu silvo
mentres insinúas partillar este clamor de protesto.
Este e todos os que están por chegar.

Non me enganas.
Sei que son, só, asubío da punxente realidade.

Não basta abrir a janela

 

Hai algún tempo que teño esta foto gardada. Hoxe, lendo Pessoa veume á memoria

 

XanelaNão basta abrir a janela

Para ver os campos e o rio.

Não é bastante não ser cego

Para ver as árvores e as flores.

É preciso também não ter filosofia nenhuma.

Com filosofia não há árvores: há ideias apenas.

Há só cada um de nós, como uma cave.

Há só uma janela fechada, e todo o mundo lá fora;

E um sonho do que se poderia ver se a janela se abrisse,

Que nunca é o que se vê quando se abre a janela.

(Alberto Caeiro)

O facebook e a inmortalidade

utHai máis de 5000 anos, nun relato alegórico, Xilgamés partiu na procura da inmortalidade. Foi Utnapishtin, sobrevivente ao diluvio enviado polos deuses, quen lle revelou o segredo. Para chegar a el Xilgamés houbo de pasar moitas peripecias e fatigas mais finalmente coñece que é ao fondo do mar a onde debe ir. E procurar a planta máxica da eterna xuventude. Xilgamés atópaa mais pouco dura a súa alegría: unha serpe, atraída polo aroma, consegue quitarlla. Derrotado, consciente da inutilidade da viaxe, regresa a Uruk. Tamén Ulises navegou até o Hades por indicación de Circe. Dante circulou por Ceo, Purgatorio e Inferno. Percebal procura o Graal para que Arturo poida vencer a morte. Mordred, Fausto e Dorian Gray pactan a eterna mocidade.
O tempo, a morte, presentes desde as nosas orixes, constante preocupación por os vencer. Constante preocupación por vencer o tempo, algo alleos a que a todos nos espera en Ispahan.

Hoxe ese proceso de procura da inmortalidade desenvolvese nas redes sociais, no Facebook, especialmente. E seguindo os pasos clásicos das grandes epopeas, mostrando as peripecias e as fatigas da vida de cada un de nós.
Rostros marcados pola serpe da dor, polo doenza amarga, aparecen na nosa liña do tempo.

Rostros doridos que suscitan solidariedade. Perfil de beleza desfigurada.

Siduri, a taberneira que vive xunto ao mar, dille a Xilgamés que nunca logrará a inmortalidade e aconséllao para que goce da alegría da vida, única perspectiva da humanidade.

Son os likes que consolan a derrota inevitábel, motor da longa viaxe para percorrer a estepa.

Na procura d´A Escrita

Foi en agosto. Madrugamos. Mañá soleada. Toda a noite estivera a pescritaensar na Escrita, como chegar a ela. Non falo da escrita literaria. Procuraba a Escrita real, a que existe aínda que non ten indicadores. A Escrita que fala de traballos e sensacións humanas.

Na Galiza hai máis de 50 nomes de lugar denominados A Escrita. Algúns son entidades de poboación como o que buscaba, un lugar da parroquia de Olveda no concello lugués de Antas de Ulla, na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 contaba con 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres).

Deles, dos dez, coñecín tres.

Perguntei a un home onde era A Escrita

– A Escrita é todo isto que estamos a ver, respondeu. E non lle deu máis importancia.

Un sinal? Un indicativo de que aquilo era A Escrita procurada para poder facer unha fotografía e ter a proba de que A Escrita existe.

– Non señor, aquí non hai indicativos de nada, aínda ben que poñen os da parroquia, Olveda

Efectivamente, aqueles camiños agora asfaltados e coa bosta como liña divisoria dos dous carrís non teñen indicativos de nada.

Como alternativa, só resta perguntar.

Boa tarde. Queremos ir á Escrita…

Á casa de quen?

Quen di isto é unha muller que axiña rectifica. – Si, van ben. Primeiro pasan Pereiriñas e logo onde está o caseto dos nenos, á esquerda, alí é A Escrita.

E alí chegamos. Catro casas. Seguramente catro ilusións en cada casa.

A Escrita era todo aquilo que estabamos a ver