Catigrama 1

0 Comments

Un catigrama é un encrucillado como os outros só que máis pequeno

A eternidade

0 Comments

A brétema, ¿tu sabes?, é ceguiña: os piñeirales pouco a pouco explora, i anda sempre descalza, e si se espiña sangrar, non sangra, pero chorar, chora… Antonio Noriega Varela, «A brétema» (Do ermo, 1920) A

Na eira do trigo

0 Comments

Ano de 1973, ou 74. Acabou a malla. Está feito o palleiro. Toca mudar para outra eira. Dous tipos de apeiros, de pau uns, os outros de ferro. Especialización. Algo máis de 100 anos antes

Eclipse

0 Comments

            Non, non vou agardar para ver como a Lúa fica oculta porque máis unha vez a Terra se interpón no seu camiño. Non. Mais estarei atento para ver como

59

0 Comments

Sentamos ao pé do pasadoiro, baixo a nogueira vella. Pasa a auga e o vento uiva con voz de fera. Unha ra observa sentada nunha pedra. De mans dadas, ásperas as miñas, as túas frías,

O ar encurrala o alento

0 Comments

O ar encurrala o alento. Derrámase a mañá en horas eslavazadas. Pesquiso, de maneira aleatoria, no fardo de palabras que me escoltan, na alxibeira da memoria, unha, e non máis, para consumir neste intervalo, entre

Secesión e autodeterminación

0 Comments

Nota previa: Debeu ser alá por 2006 ou 2007, nun pequeno portal hoxe desaparecido denominado Arroutada noticias, publiquei o texto que vai a seguir. Hoxe encontrei con el e pareceume que, sen mudar ningún nome,

Cando botamos a andar e pasamos o deserto

0 Comments

  Daquela … Cando botamos a andar e pasamos o deserto, e despois o mar, acordamos reunirnos na fonte. Non na que verte lembranzas punxentes e feridoras, que rachan a alma, que devoran. Nesa non.

Na estación de Vilagarcía

0 Comments

Estación. Un tren parado. O viaxante ocupa o tempo examinando as hedras, e os couselos que galgan o valado ancorado ao camiño, infindábel, estrado de segredos e cantigas. Unha sombra pasa en bicicleta cun chapeu

Se eu puder elexer o meu oficio

0 Comments

Se eu puder elexer o meu oficio para con el gañar a vida, como se di,  honradamente, gostaría ser destilador de palabras. Das que pronuncias a diario, cando te desapegas do sono que aínda envolve