Skip to content

Despendemos o instante que non temos

Despendemos o instante  que non temos
na lembranza do que deixamos atrás,
e – dicía Castelao-  metidos
nas tripas dos problemas, non puxamos
por os resolver; saciamos así
o involuntario apetito de engulirmos,
devagar, todas as bafaradas que provoca a ausencia,
todos os desafíos do regreso tan ansiado,
as feridas aínda abertas a punxir
nos corpos proídos polo látego da inxustiza.

Procuramos no fondo dos ollos o salitre
da mágoa,
da bágoa non vertida,
e apreixamos a certeza de cada día se tornar
máis difícil consentir, comprender, entender,
permitir, racionalizar,
tolerar,
SER.

O medo é o idioma que impera en cada canto
e, nesa confusión, asumimos sen problema
voltarmos ver a vida en branco e negro,
mais agora a través do sinal do  TDT.

A impunidade grava sucos de vergoña na conciencia.

Published inOutros

Be First to Comment

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.