Sei que transitamos a viaxe do regreso
inexistente.
Sei, infelizmente, que nunca cos meus ollos
voltarei a contemplarte,
cando só a ausencia me fale de ti,
e se apague a memoria que gardo do teu corpo.
Sei, para meu pesar, que non hai vida após a morte,
que non existe calquera outro lugar
nen vagantes erramos polo Universo.
Sei tanto …
Por que, daquela, continúo a preguntar?
Eis a miña dúbida , quizá contigo partillada.
Deixa unha resposta